F i l m y



"A Hard Day's Night"


Film został nakręcony w 1964 roku i był to pierwszy pełnometrażowy film z Beatlesami w roli głównej. Na początku nawiązując do panującej mody na FabFour filmowi nadano tytuł "Beatlemania" ale zaraz potem zmieniono go na " A hard day's night" - fragment zaczerpnięty z wypowiedzi jednego z członków grupy - Ringo. Reżyserem filmu jest Richard Lester, który za główną ideę filmu stawiał pokazanie dnia z życia Beatlesów,. W filmie nie zabrakło specyficznego  poczucia humoru Beatlesów (które reprezentują sceny, Jak np. scena rozmowy George'a w jednej z firm reklamujących koszule, czy scena spotkania Johna z Kobieta na schodach lub choćby nawet "zatopiony w wannie" John). Na treść filmu miały składać się szybko następujące po sobie zdarzenia, niosące ze sobą klimat występów Beatlesów , którzy w filmie zagrali samych siebie.  Dodatkowym plusem jest to ze nie wywierano na nich presji , przez co wszelkie zachowanie i wypowiedzi były bardziej spontaniczne niż wyuczone ze scenariusza co dało się często zauważyć w filmach z Elvisem. Wraz z Beatlesami w filmie tym zagrali tak znakomici aktorzy jak Wilfrid Brambell (dziadek Paula) czy Victor Spinetti.

Film " A hard day's night" przyniósł olbrzymie dochody przez co powstało wiele wersji obcojęzycznych i w wielu krajach film "A hard days night" wychodził pod różnymi tytułami.  "Yeah yeah Yeah -Die Beatles", "Quatre garcons dans le Vent" to tylko niektóre przykłady . U nas film posiadał jakże oryginalny tytuł : "The Beatles". Ścieżka dźwiękowa z filmu została uzupełniona o 6 dodatkowych utworów, chociaż wersja amerykańska różniła się od brytyjskiej. W USA na ścieżce dzwiękowej zamieszczono tylko utwory wykorzystane w filmie, ale ponieważ materiału na cały LP byłoby za mało umieszczono także wersje instrumentalne tych samych piosenek. jak również kilka dodatkowych kompozycji jak np. "This Boy - Ringo's Theme" (instrumental). Wersja brytyjska dostała takie utwory jak : Anytime at all, I'll cry instead, Things we said today czy  I'll be back. W filmie wykorzystano te utwory które znalazły sie na LP “A hard day’s night” (A hard day’s night, I should have known better, If I fell, Can’t buy me love, And I love her, I am Happy just to dance with you, Tell me Why?) jak również te z poprzedniego albumu „With the Beatles" (“Don’t bother me”, “I wanna be your man”) czy utwór "She loves you".
Niedawno firma MIRAMAX FILMS uraczyła wszystkich fanów legendarnej czwórki 2 dyskowym wydaniem DVD "A Hard Day's night" Na 1szej płycie znajduje się film w wersji panoramicznej z dźwiękiem w formacie 2.0 (stereo) natomiast płytę druga wypełniono po brzegi dodatkami w postaci fotosów, wywiadów i wielu innych atrakcji. Specjalnie do tego 2 płytowego wydania zbudowano bardzo ładnie animowane menu. Czas trwania filmu to 84 minuty. Szkoda tylko ze jedyne napisy jakie znajdziemy na płycie to angielskie (normalne + napisy dla niedosłyszących), przez co wielu osobom dialogi, mimo, że nie są specjalnie długie i trudne, mogą sprawić kłopot w zrozumieniu.

 Zawartość pudełka :

Disc 1
- The Movie
- New promotional Special: Things they said today...
Disc 2
EXTRA FEATURES
- Filmmakers Interviews
- With The Beatles
- Working Like a Dog
- Busy Working overtime
- Listen to the music playing in your head
- Such a clean Old man
- Interviews



"Help!"


Drugi film Beatlesów został nakręcony w 1964 roku, a swoją premierę miał  w drugiej połowie lipca 1965 roku. Początkowo film miał nosić tytuł „Beatles Two”. Później kierowano się pomysłem Ringo Starra który zaproponował, aby film opatrzono tytułem „Eight arms to hold you” aby w końcu nadać mu ostateczny tytuł „Help!” zaciągnięty z tytułu jednej z kompozycji FabFour. Podobnie jak w przypadku „A hard day’s night” także przy tej produkcji reżyserem był Richard Lester.  Scenarzystą był M. Behm który napisał dosyć zabawny scenariusz do filmu. Chociaż nakręcony w kolorze i opatrzony dużą ilością piosenek ogólnie film „Help!” wypada gorzej niż jego poprzednik. Tutaj nie przedstawiono już dnia z życia Beatlesów lecz wplątano ich w pewną zagadkową sytuacje. Film zaczyna się obrazem przedstawiającym składanie ofiary przez Hinduską sektę Kaihli. Tradycja nakazuje, że kobietom składanym w ofierze nakłada się pierścień z czerwonym kamieniem. Okazuje się nagle, że ów pierścień zaginął ze świątyni i obecnie znajduje się na palcu…. Ringo!. (Chociaż dogłębnie nie wyjaśniono jak się tam znalazł – jak rzekomo twierdzi Ringo dostał go w liście od jednej z fanek)  Dowiedziawszy się co grozi osobie, która nosi pierścień na palcu, Ringo próbując pozbyć się kłopotliwej biżuterii postanawia zdjąć go z palca , co okazuje się być nie tak proste jak się to wydaje. Beatlesi prześladowani przez sektę uciekają starając się znaleźć sposób na pozbycie się pierścienia a tym samym uratować życie perkusisty.

Największym denerwującym elementem filmu jest brak sensownego połączenia między scenami. Widzimy Beatlesów nagrywających w studio swoje piosenki, po czym akcja przenosi się na Wyspy Bahama aby chwile potem rzucić muzyków w zaśnieżone Alpy.

Kolejnym elementem jest dopasowanie piosenek do treści filmu a może raczej należałoby określić to jako „ich niedopasowanie”. Nie mają zwykle żadnego związku z tym co dzieje się na ekranie i sprawiają wrażenie ot zwykłego ich promowania jak np. scena gdzie ukrywający się przed sektą Beatlesi nagle siadają na łóżku śpiewając „You’ve got to hide yourlove away” jednej w członkini sekty. Całość dopełnia zaskakujący i strasznie banalny koniec filmu.

Help! odniósł wielki sukces stając się największym hitem na Wyspach Brytyjskich, lecz nie spotkał się z przychylnością krytyków. Sam film nie podobał się także Beatlesom a zwłaszcza Johnowi, który określił go gównianą produkcją nie mającą żadnego związku z Beatlesami. Był to ostatni wspólny film Beatlesów  traktujący ich jako grupowy występ W późniejszym czasie pojawiły się jeszcze 2 filmy jednak pierwszy z nich okazał się zupełną klapą natomiast ostatni był mieszaniną mającą na celu pokazanie pracy zespołu w studio, bez żadnego konkretnego pomysłu i scenariusza. Oczywiście w „Help!” nie mogło zabraknąć ścieżki dźwiękowej, która podobnie jak to miało miejsce przy „A hard day’s night” różniła się między sobą w wydaniach US i Brytyjskim. W  USA na ścieżkę dźwiękową wydaną 6 sierpnia 65 roku złożyły się taki kompozycje jak; Help, The Night Before, You've got to hide your love away, I need you, Ticket to ride, Another girl, You're gonna to lose that girl” i dodatkowo dołożono utwory instrumentalne z filmu takie jak: From me to you fantasy, In the Tyrol, Another hard day’s night czy The chale. Wersję brytyjską wydaną zaledwie tydzień po wersji amerykańskiej okrojono z utworów instrumentalnych dodając kompozycje , które po powrocie z kręcenia zdjęć do filmu Beatlesi napisali dla wypełnienia drugiej strony krążka. Składały się na nie utwory takie jak: Act Naturally, It’s only love, You like me too much, Tell me what sou see, I’ve just seen a face, Yesterday I Dizzy Miss Lizzy.

Wydanie DVD nie wyróżnia się niczym wyjątkowym chociaż na brak dodatków narzekać nie można. Czysty obraz (niestety wersja fullscreen zamiast widescreen) i dźwięk Dolby Digital 2.0 (stereo) zamiast wersji chociażby pseudo3d lub surround. Dodatkowo dodano możliwość wyboru napisów w językach: hiszpańskim, angielskim i francuskim, jak również ścieżkę audio w tych językach. Oprócz tego mamy możliwość  obejrzenia fotografii i plakatów reklamujących film, czy zobaczyć wywiad z Beatlesami . Polecam wszystkim fanom obejrzenie filmu. Mimo jego prostoty, chaosu i banalności na pewno znajdziecie kilka zabawnych scen i śmiesznych dialogów.



"Magical Mystery Tour"


Od razu należy sobie powiedzieć ze jest to najgorszy ze wszystkich filmów Beatlesów. Nakręcona w roku 67 po śmierci menadżera Beatlesów Briana Epstaina „Magiczna podróż” w założeniu miała być „Magiczna” a okazało się jak to ładnie sparodiowali w filmie "All you need is cash" The Rutles „Tragiczna" . Sam pomysł nie miał jakiejś głównej idei a odejście Briana tylko przekonało chłopaków  o ich niezdolności nawet do zapanowania nad całym projektem.  Idea "Magical Mystery Tour" powstała w głowie McCartneya zainspirowanego pisarzem amerykańskim Kenem Keseyem który pewnego dnia zabrał na przejażdżkę autobusem po Kalifornii  grupę ludzi. Paul oczywiście zmodyfikował pomysł dodając do niego kilka swoich zmian. Magical Mystery Tour miała być przejażdżką w której miały uczestniczyć rożne grupy społeczne, postacie ze sceny jak tez przedstawicieli różnych brytyjskich klas. Magical Mystery miało być wycieczka pokazującą piękno krajobrazów i widoków Wielkiej Brytanii. W filmie zabrakło jednak pomysłu. Pędzący autobus znajduje się w różnych zupełnie nie połączonych ze sobą miejscach, pędzi główną drogą, aby zaraz przy dźwiękach "Flying" zabrać nas w chmury doKrainy Czarodziejów w czerwonych czapkach którymi oczywiście są sami Beatlesi

Po nagraniu całego materiału Beatlesi otrzymali ponad 12 godzinny materiał z którego trzeba było wybrać materiału na zaledwie godzinny film. Proces ten zajął aż 12 tygodni (a wiec był zwyczajnie przemęczony) Oczywiście film zawiera bardzo dużo sympatycznych i zabawnych momentów,(Polecam wszystkim scenę Spaghetti w której John jako obleśny kelner serwuje ciotce Ringa pokaźnych rozmiarów porcje tegoż dania)  w dużej części ratują go piosenki, jednakże trudno jest go umieścić na równi z „Help!” czy „A Hard days night". Jeśli chodzi o piosenki to film nie powala ich ilością. Zresztą nie można wymagać za wiele bo film trwa raptem 50 minut! Czy jest to TYLKO czy AZ 50 minut, te kwestię pozostawiam do roztrzygnięcia dla każdego fana z osobna. Spośród piosenek znalazły się takie jak oczywiście promująca film „Magical Mystery Tour”,a także  „The fool on the hill”, Blue Jay Way”, Instrumentalny utwór „Flying”, "I Am the Walrus”, oraz kończący film utwór „ Your Mother Should know”, dodatkowo kilka instrumentalnych wersji, trochę romantycznej wersji „All My Loving” na skrzypce.

Dostępna wersja na DVD wydana w roku 2001 jest adekwatna do samego filmu. Bardzo zawodzi! Na krążku DVD który bez trudu pomieści 3 godziny materiału, umieszczono 50 minutowy film  „Magical Mystery Tour” w kolorze…. I nic więcej! Nie ma ani wywiadów, ani fotek ani szkiców, Jedyna atrakcja jaką dostajemy to wybór scen. Nie pokuszono się nawet o żadne napisy. Do tego obraz , mimo informacji na opakowaniu, wcale nie jest zremasterowany i wygląda raczej jak ten nagrany na kasecie wideo. Oczywiście polecam wszystkim fanom obejrzenie „Magicznej Podróży”, ale nie nastawiajcie się na nic specjalnego.

Dodatkowo dodam ze obecnie w Liverpoolu organizowany jest „Magical Mystery Tour” autobusem stylizowanym na ten z filmu. Bilet kosztuje około 30 funtów po czym zaczyna się Wasza Magiczna Podróż po mieście , która trwa dobre 4 godziny. Nie powiem wam o dokładnym przebiegu bo wolałem zaopatrzyć się w mapę miasta i samemu pozwiedzać wszystkie atrakcje  niż robić 5 minutowe grupowe zdjęcia na Penny Lane czy Strawberry Fields.



"Yellow Submarine"


„Once upon a time… or maybe twice.. there was unearthly paradise called Pepperland” tymi słowami zaczyna się animowany film nakręcony w 1968 roku. Jest to pierwszy film o Beatlesach nakręcony .. bez Beatlesów. Projekt filmu ciągnął się przez długi okres czasu bo aż przez prawie 3 lata a współautorem scenariusza Żółtej łodzi był m. In. Erich Regal.. Na początku Beatlesi zgodzili się tylko napisać kilka nowych piosenek (dokładnie 4) do filmu oraz wystąpić w sekwencji kończącej film. (Nawet głosy Beatlesów w filmie podkładają inne osoby) Film okazał się wielkim przebojem nie tylko w Europie ale również w Stanach chociaż na początku zarzucano Beatlesom ze piosenki napisane do filmu są jakieś takie „Nie Beatlesowskie” a firma Rank która była dystrybutorem filmu ograniczyła jego promocję.

O czym opowiada film? Przedstawia historię Pieprzolandu który pewnego dnia zostaje zaatakowany przez Blue Meanies (u nas jako Sine Smutasy). Ponieważ w całym pieprzolandzie nie ma możliwości znalezienia pomocy, burmistrz wysyła swojego podwładnego Kapitana Freda w celu ściągnięcia pomocy i ocaleniu Pieprzolandu przed Niebieskością. Kto ma ocalić te krainę jak nie słynna czwórka z Liverpool? W filmie towarzyszymy Beatlesom podróżującym tytułową żółtą łodzią w ich wyprawie: od Liverpoolu  . poprzez Morze Czasu, Morze Wynalazków, Morze Potworów , Morze dziur aby w końcu dostać się do Pepperlandu i ocalić go jako Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band przed Blue Meanies i ich sprzymierzeńcami – Clownami , Szarlotanami i Latającą Rękawiczką. Oczywiście cały film przepełniony jest piosenkami Beatlesów jak również muzyką skomponowana przez Georga Martina. Ścieżkę dźwiękową wypełniono na stronie A piosenkami, a na drugiej muzyką z filmu. W filmie zastosowano przebogaty wachlarz kolorystyczny , a jak przystało na tamte lata nie mogło tez zabraknąć elementów psychodelicznych. Zastosowanie zmieniających się i przechodzących jedna w drugą barw i fractali potęguje wrażenie i oddanie klimatu lat 60–siątych, a utwór Lucy in the Sky with Diamonds i obraz jemu towarzyszący juz od dawna zachwyca coraz to nowe pokolenia. Yellow Submarine został bardzo ciepło przyjęty przez krytyków i okrzyknięty najlepszym filmem o Beatlesach.

Niedawno z okazji rocznicy Yellow Submarine oraz wydaniu jej na DVD z poprawionym obrazem wydano również nową ścieżkę dźwiękową której pozbawiono utworów instrumentalnych a dodano piosenki występujące w filmie a nie zamieszczone na poprzedniej ścieżce co uważam za zabieg niepotrzebny ponieważ na ścieżkę dźwiękową składają się utwory z płyt Rubber Soul, Revolver, Sgt. Pepper’s Lonely hearts Club Band oraz Magical Mystery Tour, więc utwory te znajdziemy na owych albumach. Muzyka z Yellow Submarine dostępna była tylko na pierwszym soundtracku i nigdzie indziej.

Wersja DVD „Żółtej łodzi podwodnej” jest chyba najlepszym Beatlesowskim DVD jakie zostało wydane. W obowiązkowo żółtym pudełku znajdziemy płytę i dołączoną do niej kolorowa 4 stronicową książeczkę. Menu Yellow Submarine jest przebogate i ładnie animowane. Płytka wypełniona jest po brzegi najrozmaitszymi dodatkami. Mamy tutaj i wywiady, szkice koncepcyjne, komentarz reżysera do filmu, ciekawostki zza kulis, zwiastuny kinowe przykłady animacji, mnóstwo fotografii, dodatkowo dodano opcje wyboru dubbingu (Beatlesi mogą mówić w języku hiszpańskim czy niemieckim) a także pokaźnym wyborem napisów (w tym także w wersji polskiej). Ani obraz ani dźwięk nie budzi zastrzeżeń. Jest Doskonały. Obraz oczyszczony ze śmieci i nasycony kolorami (dla przykładu pokazano stary obraz z 68roku)oczywiście wyświetlany jest w wersji panoramicznej natomiast dźwiękiem możemy rozkoszować się w pełnym surroundzie. 

Jedyną wadą jaką mógłbym chyba wytknąć jest polskie tłumaczenie. Nie wiem dlaczego ostatnio nastała moda na tłumaczenie piosenek do rymu. W tej kwestii tłumaczenia piosenek w Żółtej łodzi to nieporozumienie. Czasem zupełnie nie pasują do tego co jest śpiewane– byle się rymowało i to samo tyczy się tłumaczeń dialogów, zmiany imion. Czasem poprzez ten zabieg starano się oddać humorystyczne wypowiedzi a wyszło z tego naciągane tłumaczenie.

Mimo drobnych wad, jest to najlepsze chyba wydanie filmu o Beatlesach i każdy fan powinien być usatysfakcjonowany Yellow Submarine na DVD.

Piosenki wykorzystane w filmie:

  1. Yellow Submarine
  2. Eleonor Rigby
  3. Love you to (fragment)
  4. A day In the life (koncowy fragment)
  5. All together now
  6. When I am 64
  7. Only a Northern Song
  8. Nowhere Man
  9. Lucy in the Sky with Diamonds
  10. Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band
  11. With a little help of my friends
  12. All you need is Love
  13. Hey Bulldog
  14. It’s All too much
  15. All together now (wersja końcowa – napisy)

Oprócz tego wspomniana wcześniej muzyka G. Martina

W pierwszym wydaniu Yellow Submarine z 68 roku w filmie  dodano jeszcze jedna piosenkę „Baby you’re a rich man”, natomiast nową wersje pozbawiono ją, dodano za to nową wersje Hey Bulldog.



"Let It Be"


Ostatni wspólny film Beatlesów, który można śmiało nazwć dokumentem swój pokaz miał 20 maja 1970 roku. Na jego premierze nie pojawił się żaden z członków grupy, gdyż jak powiedział John, samo jego robienie było istnym piekłem a co dopiero jego późniejsze oglądanie. "Let it be" z początku kierowany był ideą pokazania filmu dokumentalnego  przedstawiającego odrodzenie się grupy, ale  idea ta szybko przerodzila się  w  pokazanie ostatnich chwil i upadku zespołu. Mieliśmy dostać dokument pokazujący całkowite zaangażowanie się grupy i wspólną pracę zespołu a jako efekt końcowy ich wspólny koncert. Zamiast tego dostaliśmy zlepek utworów z różnych okresów, kłótnie i słynny koncert na dachu Apple, w czasie którym interweniuje policja ściągając członków zespołu na dół.  Chociaż film jest przerysowany, doskonale oddaje widzom klimat i przedstawia stosunki panujące w zespole w tych latach. To juz nie są chłopcy skaczący po drabinkach i schodkach śpiewający "Can't buy me love" w "A hard day's night", ani chlopcy pędzący na nartach w "Help!". Tutaj dostajemy obraz  zmęczonych , wyczerpanych Beatlesów,  którzy za chwile ogłoszą rozpad grupy. Myślę, że dokument mówi sam za siebie i niewiele trzeba dodawać. Zadziwiać może tu postawa Paula który mimo wszystko próbuje działać, podejmować rozmowy i „sypać” pomysłami. Jednak jak to doskonale widać, nikt juz nie chce tego podejmować i specjalnie nikt się nie interesuje. Ostatnim daniem w filmie jakim uraczają nas Beatlesi jest wspomniane widowisko na dachu Apple Corps i piosenka Get Back która kończy film.

Wydanie DVD „Let it Be” mile rozczarowuje, szczególnie po tak kiepskim wydaniu na DVD „Magical Mystery Tour”. Może nie zachwyca znikomą ilością dodatków ale za to imponuje ilością utworów. Całośc trwa 80 minut.  Przedstawiam listę utworów w kolejności w jakiej są przedstawione w dokumencie:





  1. Introduction
  2. Paul Piano Intro – Dont Let  me down
  3. Maxwell’s Silver Hammer
  4. Two of Us
  5. I’ve got a feeling (1)
  6. I’ve got a feeling (2)
  7. Oh! Darling
  8. One After 909
  9. Jazz Piano Song
  10. Two of Us
  11. Across the Universe
  12. Dig a Pony
  13. Suzy Parker
  14. I Me Mine
  15. For you blue
  16. Besame mucho
  17. Octopusy’s garden (1)
  18. Octopusy’s garden (2)
  19. You Really got a hold on me
  20. The Long and Winding Road
  21. Shake Rattle and Roll
  22. Medley: Kansas City/Miss Ann
  23. Lawdy Miss Clawdy
  24. Dig it!
  25. Two of Us
  26. Let it Be
  27. The Long and Winding Road
  28. Get Back
  29. Don’t Let me down
  30. I’ve got a feeling
  31. One After 909
  32. Dig a Pony
  33. Get Back

Jak widać lista utworów jest imponująca jak na dokument, kilka utworów ma po kilka wersji i wstawek, dodano kilka wcześniejszych utworów.

Jedyne co może pozostawiać do życzenia to jakość obrazu i glos który czasem jest wręcz nie do wytrzymania. Mimo wszystko jest to bardzo dobra pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów.



The Rutles „All you need is cash”


Dlaczego the Rutles? bo jest to tak powiązane z Beatlesami i jest na tyle warte uwagi, więc pomyślałem: dlaczego nie? A swoją drogą ciekawe ile osób widziało ten film.. kiedyś chyba leciał w TV ale nie miałem okazji obejrzeć . potem kupiłem w Anglii na DVD i wtedy mogłem obejrzeć..

W styczniu 1959 roku na ulicy Egg Lane 43 w Liverpoolu narodziła się historia The Rutles, Kiedy Ron Nasty i Dirk McQuickly wpadli na siebie. Ron zaproponował Dirkowi pomoc w wstaniu z ziemi. Dirk – amator, pijak zgodził się i tak narodziła się legenda – legenda która przetrwa porę obiadową.Niedługo potem dołączył do nich Stig O’Hara, gitarzysta w niezłożonymi włosami , które poprawi na długo zanim do grupy dołączy pałkarz Barrington Womble ukrywający się w mini vanie. Kiedy Barrington przyłączył się do grupy , ci wymusili na nim zmianę imienia by zaoszczędzić czasu (przed wymawianiem) jak też aby ściął włosy żeby zaoszczędzić na piankach, więc Barrington stał się po prosty Barrym Womem.

Film The Rutles „All you need is cash” jest doskonałą parodią Czwórki z Liverpoolu. Przedstawia najbardziej zwrotne momenty z życia Beatlesów pokazując to w mistrzowski sposób. Dodatkowym atutem jest to, że przy kręceniu poszczególnych scen w filmie zastosowano zabiegi powodujące to, że wyglądają jak te Beatlesowskie. Zdjęcia z okresu 64 są tak samo rozmyte i czarno białe, sceny z koncertu w Shea Stadium wyglądają dokładnie tak samo jak wtedy kiedy grali prawdziwi Beatlesi. Jednym z reżyserów filmu oraz scenarzystą jest Eric Idle (Grupa Monty Pytona) więc prawie na 100% macie pewność dobrej zabawy oglądając the Rutles. W filmie pojawiły się takie osoby jak: Dan Aykroyd , Bill Murray, Mick Jagger, Paul Simon, Eric Idle, John Belushi , Gilda Rander a także uwaga George Harrison oraz wielu wielu innych. Oczywiście jak na parodie przystało w filmie pojawiają się też sparodiowane piosenki. Dla każdego fana Beatlesów nietrudno będzie odgadnąć na których piosenkach Beatlesów były wzorowane. Number One (Twist and Stout) , Ouch! (Help!), DoubleBack Alley (Penny Lane) czy Love life (All you need is love) to tylko niektóre z nich. Może nie warto za dużo zdradzać tajemnicy filmu aby nie popsuć humoru przyszłym oglądającym fanom ( i nie tylko) . Dodam tylko, że od kilku lat dostępna jest już wersja DVD i chociaż na okładce widnieje napis Special Edition to niczego specjalnego się nie doszukałem. Nie dołączono niestety żadnych napisów a jedynie komentarz do filmu i wprowadzenie Erica Idla i kilka wyciętych scen z Mickiem Jaggerem. Obraz jak też i dźwięk jest czysty i praktycznie nie można niczego zarzucić.. Polecam wszystkim, naprawde warto obejrzeć.

Oprócz tego dostępne są 2 płyty z piosenkami The Rutles. Pierwsza wydana w 1990 roku zatytułowana po prostu „The Rutles” jest soundtrackiem z filmu All you need is Cash. Wydanie na cd prezentuje się bardzo ladnie. Zamiast tradycyjnej ksiązeczki mamy rozkładówke w której opisana jest cala historia The Rutles oraz z załączonym mnóstwem fotografii. Plyta trwa ok.80 minut i zawiera wszystkie utwory z filmu. Są to kolejno:

  1. Goose Step Mama
  2. Number One
  3. Baby Let me be
  4. Hold my hand
  5. Blue Suede Schubert
  6. I must be in love
  7. With a girl like sou
  8. Between us
  9. Living In Hope
  10. Ouch!
  11. It’s looping good
  12. Good Times roll
  13. Nevertheless
  14. Love life
  15. Piggy In the middle
  16. Another day
  17. Get up and go
  18. Let’s be natura

Drugią płytą The Rutles jest "Archaeology" ("Anthology"?) i zawiera nastepujące utwory:

  1. Major Happy’s Up And Coming Once Upon A Good Time Band
  2. Rendezvous
  3. Questionnaire
  4. We’ve Arrived! (And To Prove It We’re Here)
  5. Lonely–Phobia
  6. Unfinished Words
  7. Hey Mister!
  8. Easy Listening
  9. Now She’s Left You.
  10. The Knicker Elastic King
  11. I Love Sou
  12. Eine Kleine Middle Klasse Musik
  13. Joe Public
  14. Shangri–La
  15. Don’t Know Why
  16. Back in ’64

Jeśli ktoś jest zainteresowany nagraniami Rutlesów może się ze mną skontaktować. Z różnych źródeł wiem że Można ściągnąć je z sieci, bądź zamowić wysyłkowo (np. www.play.com). Ja moje zakupiłem w Angli aczkolwiek wiem, że Archaeology jest dostępna w Polsce. Powem tyle, że mimo że są to parodię, są utrzymane w klimacie Beatlesowskim to sam słucham ich tak często jak Beatlesów. Posłuchajcie i sami oceńcie! Dodatkowo dołączam fotki z filmu w wydaniu DVD.

"The Beatles Cartoon TV"


The Beatles Cartoon TV został wyprodukowany w 1965 roku przez Ala Brodax pracującego w King Features któremu szef ABC Network zaproponował stworzenie animowanego serialu sponsorowanego przez znanego producenta zabawek A.C. Gilmera, Animowani Beatlesi pojawili się po raz pierwszy na kanale ABC on w sobote 24 września 1965, o 10.30 , i od razu zdobyli wysoki procent ogladalności Każdy z odcinków serialu (które trwają po ok. 30 minut) dzielił się na 2 części. Pierwsza część przedstawiała prostą historyjkę, która łaczyła się z jedną z popularnych piosenek Beatlesów natomiast część druga zawierała 2 piosenki do których na ekranie telewizora wyświetlane były słowa piosenki dzięki czemu widz mógł się przyłączyć i śpiewać razem z Beatlesami. Poza tym Animowani Beatlesi ze względu na krótkie czasy trwania epizodów świetnie spełniali rolę przerywników pomiędzy serialami i reklamami. W niektórych odcinkach zamieszczano typowo brytyjskie z założenia śmieszne (chociaż jak wiadomo trzeba rozumieć brytyjski humor zdarzenia jak np. Ringo, który kupuje gazetę od ulicznego sprzedawcy a następnie zostaje potrącony przez samochód, wstaje i stwierdza, że w gazecie nie ma żadnej informacji mówiącej o jego wypadku. Animowanym Beatlesom glosu użyczyły 2 osoby: Paul Frees (John i George) oraz Lance Percival (Paul and Ringo). Projekty wysyłane były do TVC of London, który wyprodukował "Yellow Submarine" oraz Astransa - australijskiej firmy, która zajęła się częścią animacyjną. Tworzenie skryptów nie było niczym trudnym zwłaszcza ze bazą do ich powstania były teksty popularnych piosenek Beatlesów Jak wspominał animator Chris Cuddington, bohaterowie byli łatwi zarówno do narysowania jak tez do animacji a stworzenie jednego epizodu nie zajmowało więcej niż 2 tygodnie. Po sukcesie pierwszych epizodów Brodax zdecydował o stworzeniu dodatkowych , które miały by być pokazywane w godzinach największej oglądalności. Jednak plany ich produkcji jak również kilku innych animacji takich jak "Herman's Hermits" i "Freddie and the Dreamers" nie zostały urzeczywistnione. Animowani Beatlesi gościli na ekranach przez 3 kolejne lata, natomiast ostatnich kilka odcinków było powtarzanych. Juz przy kolejnych epizodach (około 10-tego) spadła popularnośc serialu, z powodu nadawanych w tym samym czasie na CBS takich seriali jak "Space Ghost "Frankenstein Jr. and the Impossibles," "Mighty Mouse" czy "Mighty Heroes." Na jesieni 1968 roku emisje odcinków zaczęto nadawać w niedzielne poranki aż do ostatniego odcinka wyświetlonego w niedziele 7-go września roku. Obecnie prawa do serialu posiada firma Apple która rozważa możliwość jego wznowienia. W animacjach wykorzystano piosenki poczynając od albumu "Please, please me" aż do albumu "Revolver" wliczając w to również piosenki znajdujące się na singlach takie jak "From Me to You", "I feel Fine" czy "Bad Boy". Bardzo często zdarzały się powtórki tych samych piosenek chociaż z inną animacją w tle. Brało się to stąd, że np. w jednym z odcinków piosenka "All my loving" znajdowała się w pierwszej części epizodu jako ta główna, natomiast w innym epizodzie pojawiła się razem ze słowami w drugiej części jako karaoke. Ogólnie stworzonych zostało 39 epizodów o następujących tytułach. (tytuły piosenek pojawiających się w odcinku)

Ep. 1. A Hard Day's Night & I Want To Hold Your Hand
Ep. 2. Do You Want To Know A Secret & If I Fell
Ep. 3. Please Mr. Postman & Devil In Her Heart
Ep. 4. Not A Second Time & Slow Down
Ep. 5. Baby's In Black & Misery
Ep. 6. You've Really Got A Hold On Me & Chains
Ep. 7. I'll Get You & Honey Don't
Ep. 8. Any Time At All & Twist And Shout
Ep. 9. Little Child & I'll Be Back
Ep. 10. Long Tall Sally & I'll Cry Instead
Ep. 11. I'll Follow The Sun & When I Get Home
Ep. 12. Everybody's Trying To Be My Baby & I Should Have Known Better
Ep. 13. I Wanna Be Your Man & I'm A Loser
Ep. 14. Don't Bother Me & No Reply
Ep. 15. I'm Happy Just To Dance With You & Mr. Moonlight
Ep. 16. Can't Buy Me Love & It Won't Be Long
Ep. 17. Anna (Go To Him) & I Don't Want To Spoil The Party
Ep. 18. Matchbox & Thank You Girl
Ep. 19. From Me To You & Boys
Ep. 20. Dizzy Miss Lizzy & I Saw Her Standing There
Ep. 21. What You're Doing & Money
Ep. 22. Komm Gib Mir Deine Hand & She Loves You
Ep. 23. Bad Boy & Tell Me Why
Ep. 24. I Feel Fine & Hold Me Tight
Ep. 25. Please Please Me & There's A Place
Ep. 26. Roll Over Beethoven & Rock And Roll Music
Ep. 27. Eight Days A Week & I'm Looking Through You
Ep. 28. Help! & We Can Work It Out
Ep. 29. I'm Down & Run For Your Life
Ep. 30. Drive My Car & Tell Me What You See
Ep. 31. I Call Your Name & The Word
Ep. 32. All My Loving & Day Tripper
Ep. 33. Nowhere Man & Paperback Writer
Ep. 34. Penny Lane & Strawberry Fields
Ep. 35. And Your Bird Can Sing & Got To Get You Into My Life
Ep. 36. Good Day Sunshine & Ticket To Ride
Ep. 37. Taxman & Eleanor Rigby
Ep. 38. Tomorrow Never Knows & I've Just Seen A Face
Ep. 39. Wait & I'm Only Sleeping

Jeśli macie jakiekolwiek pytania odnośnie animowanych Beatlesów (jestem w posiadaniu prawie wszystkich) to proszę o kontakt mailowy.

autorem powyższych recenzji jest
Jarek Blaminsky



"USA KONTRA JOHN LENNON"



USA KONTRA JOHN LENNON
(The U.S. vs. John Lennon )
dokument, USA, 2006, 95 min.
reżyseria: David Leaf, John Scheinfeld

"USA kontra John Lennon" to dokument o wielkim przeobrażeniu Johna Lennona, członka The Beatles, w antywojennego aktywistę, nawołującego do pokoju. Film ukazuje także próby uciszenia gwiazdora przez amerykański rząd z Richardem Nixonem na czele. Zawiera unikatowy wybór archiwalnych nagrań Yoko Ono i Johna Lennona wraz z głośnym, wstrząsającym wywiadem dziennikarki Glorii Emmerson, słynącej z pacyfistycznych poglądów.

"Dajcie pokojowi szansę!"
Twórcy filmu, David Leaf i John Scheinfeld przez 15 lat walczyli o wyprodukowanie tego dokumentu, co udało się w 2006 roku, a brytyjska premiera odbyła dokładnie w 26 lat po śmierci ex-Beatlesa, 8 grudnia 2006. Film skupia się na często pomijanym w biografiach aspekcie życia Lennona, czyli jego aktywności politycznej w trakcie i po wojnie w Wietnamie. John Lennon postanowił wykorzystać popularność zdobytą z The Beatles by spopularyzować pacyfistyczne idee, które przemycał w piosenkach takich jak "Revolution", "Imagine" czy "Give Peace a Chance" . Zaangażowanie, świadomość i siła, z jaką oddziaływał Lennon, nie uszła uwagi amerykańskiego rządu. Monitorowano działania muzyka, inwigilowano go, a nawet, w obawie przed "zgubnym" wpływem Lennona na swych amerykańskich fanów, planowano jego deportację,.

"Miłość to wszystko, czego potrzebujesz"
Dokument portretuje także związek Lennona z Yoko Ono i piętno tego związku odciśnięte wyraźnie na twórczości ex-Beatlesa. Do historii przeszły ich wspólne działania artystyczne i akcje na rzecz pokoju, organizowane pod koniec lat sześćdziesiątych. Jedną z nich był happening "bed-in", kiedy w pokoju hotelowym w Amsterdamie para przez tydzień nie wychodziła z łóżka, urządzając swoistą konferencję prasową, podczas której oboje wypowiadali się na temat możliwości doprowadzenia do ogólnoświatowego pokoju. W filmie widzowie zobaczą także wyjątkowy wywiad z Yoko Ono, który ukazuje jej małżeństwo z muzykiem w całkiem nowym świetle.

"Chcę tylko prawdy" Film zawiera, poza ekskluzywnym materiałem archiwalnym, wywiady z ludźmi bezpośrednio zaangażowanymi w akcje pro- i antywojenne. Wśród nich znaleźli się m.in. Mario Cuomo, burmistrz Nowego Jorku w latach 1983-95, pisarz Gore Vidal, dziennikarz Walter Cronkite, radykalna działaczka dr Angela Davis, liczni przedstawiciele byłego rządu oraz przyjaciele Yoko i Johna, a nawet G. Gordon Liddy, były członek administracji Nixona. Twórcom filmu udało się uniknąć niepotrzebnego idealizowania Johna Lennona. Ukazanie jego politycznego zaangażowania przez pryzmat duchowych, bardzo osobistych pobudek, by uczynić świat lepszym, sprawiło, że film jest wyjątkowym portretem nie tylko muzyka, ale i świata przełomu lat 60. i 70.

PREMIERA: CANAL+, piątek, 8 sierpnia 2008, 21:00